خـــــداوندا ! تــویی پــروردگارم

بـه غـیر لطف تـو چــــیزی ندارم

گناهانم شـــده هـــمـواره بسـیار

بفـرما رحــــم ، بر جســـمِ نَزارَم

تـویی که خــلق کــردی روز اَوّل

مـرا با عِشـــق و لُطفَت،کِردگارم !

تـو بـودی گـنج مخفـــی و یگانه

به عشقت از ازل کــردی دچـــارم

ز بعدِ لَمْ یَکُــن شَيْئًا ، خـــــدایا !

نمـــــودی خــلق و دادی اعتبارم

سلامت ، امنیت ، شــــوقِ هدایت

خـــــدایا ! هر چـه دارم از تو دارم

تو دادی چشم و گوش و قلبِ ذاکر

تـو هستی غمگســارِ حـــالِ زارم

تـویی مـــولا و ربّ و ســـیّدِ من

به راهَت بنــــده بـودن افتخــارم

تـویی عُقــــده گشـایِ هر گرفتار

خـــــداوندا ! گـره بگشــا ز کارم

به خویشـــم واگذاری طـرفه العین

پس از آن ، بـا گناهی شـــرمسارم

کلیــد عِــــزّ مـن ، در دسـتهایت

خــــداوندا! به خویشَت می سپارم

پنـاهـــم دِه ، میـان کَهفِ عِشقت

به لطف خود بَمـــان هر دَم کنارم

بــدونِ یــادِ تــو، انـدر تبـاهـــی

تمـــــامِ ســـال و ماه و روزگارم

خـــــداوندا! نگاه ویـژه فـــــرما

نمــا رحمی ، به چشــــم اشکبارم

نگاهـی کــن ، به قلبِ پُر ز اَغیـار

بفــــرما زیر و رو، چـون کشتزارم

نـه یـار و یـاوری ، تنهـــایِ تنهـا

خـــدا ! در بی کسی ها شو تو یارم

اگر خــــواهی شَـوَم فَرّخ به عُقبی

ز تو هـر دم ، کَــرَم چشم انتظارم

پَنِل‌هایِ خورشیدی ام سوی توست

انـرژی دهِ قلبِ مــن ، روی توست

تـویی دل رُبـا ، جــــــاذبه کار تو

چـــو آهـــن ربا هر طــرف بار تو

تـویی از اَزَل ، عـاشــق بنــده ات

ولـی او ز لطف تـو شـــرمنـده ات

سـتایشـگرت جِــنّ و اِنس و مَلَک

به فــرمان تو ، مهــر و ماه و فَلَک

شـــناور به اَمـرَت ، همه کهکشان

مصـــابیح تو ، اَنجُـــم بی نشـان

ز آیات تو ، ماه و ناهــید و مهـــر

به عشـق تو چرخنده گردون سپهر

چو از چهـــره ات ، پرده برداشتی

به دل ها ، تو تخـــمِ وِلا کاشتی

ز روزِ اَلَسـت ، دلبــری ات شروع

ز صــبحِ ازل ، نور مهــرت طلوع

نـوا خــــوان تــو ، بلبل بی قرار

ثناگـوی تو ، قمری و کبک و سار

به تسـبیح تو، خـــیل زاغ و کلاغ

به یـاد تـو ، هُـدهُـد دل باغ و راغ

چکاوَک به ذِکر تو مدهوش و مست

ز عشـقت بداده همـی دل ز دست

شـقایق به سویت کَشَد جــام خود

مَــیِ ژاله ، در جــامش آری فرود

بنفشـــه ، ز حُسنَت روایتگــــری

نمــاید به هـامـــون ، کند دلبری

به عشـق تو پیچک به هر سو خزد

به فـــرمان تو ، بادِ صحــــرا وزد

هـوا خـــواه تو بادِ هــوهــو کُنان

بـدنبـال تو ، مـرغِ کـــوکــو زَنان

تَنـــورَت ز گنــدُم دَهَد نانِ عشق

تُـرا گـــوهـرِ لطف ، از کانِ عشق

کَمَـــــندِ دلِ بیــــدلان، زُلف تو

به میعـــادِ عشــقت کجـاخُلف تو

به غـــیر تــو عالّـــم همه در فنا

بقـــا مَــر تُـرا بـــوده ، یـا رَبّنـا

به ایمـاءِ تو ، کــــوه ریزد به هم

به یــاد تـو ، ایّـوب فـائق به غم

به لطف تو ، یوسف در آید ز چــاه

پس آنگه به مِصرَش نمایی چو شاه

به اذن تو ، گـــردد عصــا اژدها

سراسیمه مــوسی ، چو گردد رها

به ذکـــــرِ تـو ، داوود انـدر نـوا

به همــــراهِ او ، کـوه و مُرغِ هوا

به فرمانت از نخلِ همچون حَطَب

به مــریم ، ز فضلت بریزی رُطَب

روانه نمــایی به غـــار ، عنکبوت

که ســـدِّ عـدو گشته اندر سکوت

کنارش نشـــانی کبـوتر ، چه زود

که هریک نگهــبانِ فخـــرِ وجود

دو دربـانِ بـر گـــــوهـرِ کائِنات

گُلِ ســـرسـبد ، آبــرویِ حَـیات

گلســـتان کُنی ، نـار را بـر خلیل

که شـــاید بُوَد گمــرهان را دلیل

رهانی ز طـــــوفان ، تو نوح نبی

اگـر چــه ، پســـر رفت با اجنبی

نشـــانی سفینه به جـودی ز جود

الا آن کــه بــودی و غَیرَت نبود

به اِذن تــو عیسی ز گِل طائـری

بسازد پس آنگه شــود چون پری

به اَنفاس قُــدسی پَــرَد در هــوا

زَنَــد بال و آنگــه بخــــوانَد نوا

به اِذن تو بِنمــوده درمــان بَرَص

چنانی که قــــرآن نوشته به نَص

تَکَلُّم نمـایَد ، در آغــــــوش مام

که تا برطــــرف کرده زو اتّهــام

به اســـم تو ، آصِف ز مُلکِ سـبا

کَشَــد تخـتِ بلقیس را بی خـطا

سلیمان ز تو منطـــق الطّیر و جاه

گــــرفتی و مُلکی که نادیده شاه

مُسَخّــــر نمایی ، تو بادَش به اَمر

که تا داده سـیرش به هر جا چو اَبر

به فــرمانِ او دیو و جِنّ و وحوش

عَصـایَش خورَد موریانه ، خَمـوش

به دستان داوود کـردی چو مــوم

تو آهــن ، که خدمت نمایَد عُموم

بَـدادی به یَحیی ، بدان کـوچکی

کتاب و نبــوّت ، از آن کـــودکی

نمــــودی ز دریا تو یونس خلاص

و هم بَطـنِ ماهی بدان ذِکـرِ خاصّ

نَبُــرّید چــاقـــو ، گلـویِ ذَبیــح

به لطف تو، محفوظ ماندی مسـیح

خــــدایا ! به درگاه تــو این فقیر

بـه بــارِ گناه ، آمـــده مُســتَجیر

شـــده مُعتَکِف بــر درِ خــانه اَت

نمـا میهـــمان، کُــنجِ کاشانه اَت

به غیر تـو، نی بـــوده اش یاوری

نــدارَد ، بــه یــاریِ کس باوری

فقط درگـــه تـوست کهفِ اَمـان

خــــدایا ! همیشه بَـرایَش بَمـان

اگــر از دَرَت رفت گـــویَش بیـا

نگاهت بُــوَد ، فَـــــرّخ و کیمیا

خـــدایا ! نما حرمت هشت و چار

همه عمـــر ما را به عشقت دچار

خــدایا بده حـرمت هشت و شش

بـه درگاه تــو جمله مـا را کشش

به اسمـــاءِ نــورانیِ پنــــج تن

نگهــــدار مـا بــاش انــدر فِتَـن

دَهَد خاتمــه ، فَـــرّخ این مثنوی

ز اَنــوارِ قُـــدسی ، دَهَش پرتوی

به دُنبال تــو ، ســال ها بی درنگ

گروهی روانه ، به سنگ و تفنگ

نگفتا کسـی ، جـــایِ ایـن ها کمی

بَـرَم دانه ، مَـر کبک هایِ قشنگ

زمســـتان است و دلتنگِ صـــدایت

صــدایِ پُــر ز راز و خـــوش نَوایت

کُجــایی زَنجَــــرِه ؟! جایِ تو خالی

فـــــراز شـــاخه ها ؛ کردم هوایَت

بـه تابســـتان و بالایِ صَـــــنوبر

چــه زیبــا بود ، بانگِ جانفـــزایت

چـــو شـد پاییز و فصل برگ ریزان

شُدی ساکت ، نهان شُد نَغمِه هایت

کُنون در زَمهَـــریر و بـرف ریـزان

بُوَد خالی به بُستان صـوت و جایت

فـــرازِ شــاخه ها ، دیگــر نِیـایَد

صَــفیر روح بخــش و دلگُشـایت

چه زیبا بود ، اَندَر تیـر و مُــــرداد

به زُلفِ نـاروَن ، حَمــــد و ثَنایت

گهی در انعکاسِ نورِ خـــــورشید

چـــه بـرقی بـوده ، اَندَر بالهـایت

دو بالِ نغــزِ همچون شیشه شَفّاف

چه شَــیدایَم نمـــودی چشمهایت

کُنون فَــــرّخ به یادَت می سُـرایَد

به کُنج خَلوَتَش ، شِعــــری بَرایَت

به تابستان که باز آیی به بُســـتان

بُوَد ، مُحــتاجِ تســـبیح و دُعایَت

حَضرتِ عِشـــــق ! مَدَد تا بِه رَه طــــوس آیَم

با غــزالِ غَــــزَلم ، کــــــویِ تو پابوس آیَم

باز از طَرفِ وَطَـــــن جانبِ آن مَشهَدِ عشـــق

جـــادّه ها، طَـــی کُنَم از گُنـــبَد کاووس آیَم

همچنان قطـــــره شَوَم مَحـــو تو دریایِ کَرَم

پَیِ خـــــورشیدِ رُخَت ، شـــیوه یِ فانوس آیَم

مَـــــدَدی تـا چـــو کلاغِ سِـــیهِ بی پَر و بال

به تمـاشـــــایِ پَــر و جِــلوه یِ طاووس آیَم

به مُــــداوایِ دِل از ، جُــمله یِ اَمـراضِ کثیر

طمع و حِـــرص و حَسَد، کینه و ســالوس آیَم

شـــــوق دیـدار تـو ، ای مـونس تنهــاییِ من

پای در سلسله ، ســــویِ تو چــو مَحبوس آیَم

شــــــــوقِ نوشـــیدنِ آب ، از لبِ سَــقّاخانه

تشنه یِ هِجـــرِ تو ، تا چِشمه یِ فـردوس آیَم

ذوق بشنیدن نَقّــاره ، ز آن صَحــن و سَــــرا

همچــو ترســا به کلیسـا ، پَیِ ناقــــوس آیَم

شوقِ وصلِ تو، پس از این همه هِجران و فَراق

بهـــرِ جُبرانِ هر آن ، رفته به اَفســـوس آیَم

شاهِ خـــوبان نظری ، فَــرّخِ مسکین و غَریب

نَکُنَد ســــویِ وَطَــن ، عــازِم و مایوس آیَم