کوچه ور

وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ

بی شک یاد شهدا ، گام برداشتن در مسیر نورانی و اهداف و آرمان‌های والای آنان است و کسانی که این کار خطیر را انجام می دهند در نزد خدای شهدا ماجور می باشند .
ضمن اینکه شهدای عزیز در خوان گسترده و پر نعمت و با کرامت حضرت حق جل جلاله ، متنعّم می باشند و به یاد ما نیازی ندارند و این ما هستیم که به عنایات و امدادهای غیبی آنان نیازمندیم ‌و برای کسب فیوضات از سوی آنان، می بایست هر از گاهی از آنان یاد کنیم .
لیکن ، در انجام این کار زیبا می بایست به طریقه ای عمل کنیم که اولا : اخلاص در آن باشد . ثانیا" : حرمت شهدای والا مقام و خانواده های محترم آنان حفظ شود .
ثالثا" : تبعیضی بین آنان اِعمال نگردد .

این کمترین، مستند " کوچه ور " را مشاهده نکرده ام . ولی شنیدم که در آن از دو تن از شهدای والا مقام روستای عزیز ما گولک ، یادی نشده است. در حالی که تمامی هفت شهید عزیز ما جملگی با هم همسایه بودند .

شایان ذکر است که در کار مستند سازی ، معمولا مستند ساز باید به دنبال کشف حقیقت برود نه اینکه حقیقت بدنبالش بیاید .
ضمن اینکه مزار شهدای والا مقام و سرافراز آبادی ما ، بهترین کلید واژه برای نیل به اهداف والا بود.

جایی که هفت شهیدِ شاهد ، هفت لاله ی پرپر و هفت کبوتر خونین بال و هفت پرستوی مهاجر الی الله ، به مستند ساز عزیز و عوامل محترم ساخت خوش آمد و خداقوت می گفتند.
علی ای حال ، ضمن تشکر از مستند ساز عزیز و همه ی دست اندر کاران و زحمت کشان این کار سترگ و اهالی عزیز و دوستداشتنی، امیدوارم نقایص کار ، که ناشی از عوامل مختلف می باشد ، مرتفع گردد .
و من الله التوفیق
فرّخ نریمانی۱۴ آذر ۱۴۰۴ ه ش