اِنسیِّه یِ حَوراء

فاطمه ، مخزن و کانِ برکات
فاطمه ، جامعِ خیر و حسنات
یُمنِ او ، گشته عیان نورِ وجود
فاطمه ، بارقه یِ گوهرِ ذات
بوده ریحانه یِ خوشبویِ نبی
فاطمه ، کنزِ خدا ، کهفِ نجات
لیلة القدر ، ز او صاحبِ قدر
فاطمه ، قلّه ی قدر و درجات
بوده او اُسوه یِ ناب و حسنه
دَمِ انفاق و زکات و صدقات
می دهد تازه لباسش به فقیر
موسمِ وَصلَتِ با فَخرِ حَیات
جامه ی وَصلَتِ با شیرِ خدا
فاتح بَدر و حُنَین و غَزَوات
فاطمه، شمسه ی رخشان کساء
نور او ، مشعلِ ما در ظُلُمات
هَل اَتی با کَرَمش گشته نزول
بوده او ، زیورِ اسماء و صفات
مَدحِ او ، قُمریِ شیدا چو هَزار
خوانده گه گاه به ذِکر و نَغَمات
فاطمه ، چشمه یِ فیّاضِ خدا
فاطمه ، کوثر و شَهدِ صلوات
هست فِردَوس از آن بدوِ وجود
وامدارش ، به جمال و نَفَحات
فاطمه ، گمشده یِ سعی و صفا
حُبِّ او ، روحِ مَنا و عرفات
بوده اِنسیِّه یِ حَوراء لَقَبَش
چون مَلَک بوده به حُسن و مَلَکات
همچو صدّیقه و زهرا و بَتول
بوده معصومه به خُلق و سکنات
رشته ی چادُرِ او ، حَبلِ متین
بوده او ، کاشِفِ ضُرّ و کُرُبات
آب مَهریه ی او ، در دو جهان
بوده مِهرش به تمامِ قطرات
چشمِ ما ، بوده همه بر درِ او
فاطمه ، شافِعِ ما در عَرَصات
دلِ ما ، گرمِ نگاه و کَرَمَش
چونکه آیَد بَرِ ما حَشر و مَمات
گاه گه ، آیه یِ تطهیر بخوان
وصفِ او بوده به نَصّ و کلمات
فرّخا ! ، وادیِ اَیمَن چو رَوی
بایدَت بوده ز نورش قَبَسات
خواه از او ، که نگاهی کُنَدَت
حقِّ سقّایِ اَدَب ، شاهِ فُرات

فرّخ نریمانی ۴ دی ۱۴۰۴ ه ش