فریادرس

مانده فرّخ سال ها ، چون طائری کُنجِ قفس
چون دهد پندی تُرا ای عاقلِ صاحب نَفَس !؟
طی شد این سان عُمرِ او اندر دلِ این روزگار
گوئیا آید به گوشش ، گاه گه ، بانگِ جَرَس
هست امّا ، او همیشه ، زابرایِ دلبری
دلبر و دلدارِ غائب ، مُنجیِ فریادرس
جانبِ کنعانِ دلها می رسد بویِ خوشش
گوئیا از کوه و صحرا ، سویِ ما رانَد فَرَس

فرّخ نریمانی ۲۵ بهمن ۱۴۰۴ ه ش