گــــــــــر بـرفتـــی جـانب دهـلاویه

یاد کن از جنگ همچـــــــون هاویه

یــاد کــــن از دکــــــــتر بی ادعـــا

مصطفـــی چمــــــرانِ بی همقافـیه

آشـــــنای ماه و خــــورشید و فلک

آشــــنای رمل و کـــــــــوه و بادیه

حاج عمران ، پاوه تا سمت جنوب

یاد او جـــــاوید در هر ناحـــــــیه

از بلنـــدی های جــــــولان تا امل

تا جــــــبل عــامل ، بلاد حاشـــیه

او که بــر ناســـا زدی دست ردش

چـــون که دنیا بوده او را عاریــه

پشت سر بنهاد فخــــر علم و فنّ

ّ بعدِ پیغـــــــــــام ِحدیث الغـاشـیه

داشـت او بالاتــریــن رتبـــــه را

در ریـاضی و فیــزیک عـالیـــــه

در مثلث کــــــرده تحقیقی قشنگ

در تفــــاوت های بُعـــــد و زاویه

بود پارتیزان و سر تا پا چــریک

لشــکری مبهوت او هـر ثانیــــه

ساخت پل های شناور روی شطّ

با مکانیک و فیــزیک و داهـیه

عاقبت آن سالک فـــرّخ ضمیر

اســـــوه ی ِ والایِ نسلِ آتیــه

کـرد پــرواز بلنـدی از جنوب

رفت کوی دوست از دهلاویه

با جوهری از چشمه ی نور و قلم عشق

بنگاشـــته بر زورق یـار و بَلَــم عشـــق

نزدیک بُــوَد یاری و وصل و کََـــرَم یار

مگذار زمین ، بیــرق سبز و عَلَم عشــق

بنگاشته بر گســــتره ی برگ درختان

با جــــــوهـر نــور و قلم سـبز نیستان

صد آیـه ی توحیــد و مبادی طــریقت

صد آیه ی پر نغز ، ز زیبایی سبحان

این ذرّه ی عشق مرا ، خورشید تابانش تویی

وین قطره ی علم مرا ، دریای طوفانش تویی

ای جان و ای جانانِ من ، ای مخزن ایمان من

این جان و ایمان مرا ، مأوا و جانانش تویی
 

طوس عالَم را شه و سلطان تویی

بحــر عاَلم را ، دُر غلطان تویی

بـارگاه تـو بُــوَد ، دارالشّـــفاء

گوشه ی چشمی! طبیب جان تویی

بـر مـزارت ، محــفل کــرّوبیان 

جان پناه و کهف انس و جانّ تویی

سالکان را در مسیر کوی دوست

شهچراغ و هـادی عــرفان تویی

بـا تــو معنا ، آفـتاب و آینــه

وز تبار بهترین انسان تویی

از سحاب رحمت و فیّاض ربّ

نازنین دردانه ی باران تویی

یک غزل همچون غزال بی پناه

کن کرم بر ما ، که پشتیبان تویی

چون فرزدق کن عنایت شعر من

قطره ی شعرم ، که بحر آن تویی

ده صله یک پای بوسی ، یک حرم

ای که قاموس کرم ، احسان تویی

فرّخ از عشــق تو فـــرّخ ، تا ابد

گوهر عشق مرا هم ، کان تویی.

می شد ، که دوباره پر بگیری ؟

پروازِ تو را ، ز سر بگیری ؟

می شد که به سوی آسمان ها

چــرخ و پر مستمر بگیری ؟

بایــد کـه ، بـه بـال آســمانی

از اوج ، مـرا نظـــر بگیری

از عــالَـم و کفــــــتران بالا

جـــوئی و مـرا خبر بگیری

تـــو ، رهـــــرو راه آسمانی

َنَبوَد که چنین حَضَر بگیری
.

بهـــــار آمد ، دوباره با ترانه

دوبـــاره با نـــوایی عاشــقانه

ز هر سو بانگ مرغان هوایی

خرامان جمله در مُلک خدایی

میان کوه و صحرا ، یاس وحشی

تُــرا گــوید : سَلامُ أینَ تَمشی ؟

دوباره بانگ ناب جیرجیرک

بخوانندت اگر باشی تو زیرک

صـفیر باد ، اندر مرغــزاران

ســــفیر ســــبز پیغام بهـاران

دوباره بلبل آن گلبانگ شادی

منار گل زند ، همچون منادی

بلال آسا اذان عشــق و مستی

منار هر گلی ، با چیره دستی

دوباره  ، رستخیزی در طبیعت

دوباره نسترن ، پوشیده خلعت

دوباره زاغ و قُمری و کلاغان

ترانه خوان پریده سوی باغان

فرو بنشسته ، هر یک بر چناری 

بســـــازد لانه ، بـا امّیــدواری

دوباره قاصدک ها درس پرواز

میان دشت و صحرا کرده آغاز

بهار آمد چه خوش با دامنی گل

ز سنبل ، زنبق و یاس و قرنفل 

ریاحین ، ضیمران ، ختمی ، بنفشه

ز سوسن ، یاسمن ، با نظم و نقشه

دوباره ارغوان ها ،  جامه رنگین

به تن بنموده بعد از خواب سنگین

دوباره چشمه ، بر لب بانگ غلغل

دوباره ،  در فغانی گشته صُلصُل

دوباره نور افشان ، کرم شبتاب

میان بوته زاران ، همچو مهتاب

دوباره در تجلّی ، صُـنع رحمان

ز مرغان جمله جاری ذکر سبحان

ز قمری و کلاغ و کبک و ساری

به کوه و دشت و صحرا ، بیقراری

به گوشَت از هُــما ، پژواک هوهو

رسَد از فـاخته ، گــه بانگ کو کو

گهی پوپک ، کند کاکل فشـــانی

صبا ، سوی سبا ، آرَد نشـــانی

دوباره ، زُلف ســبز مرغزاران

کُـنَد شـــانه صـــبا ، باد بهاران

دوباره در شـکاف تــوت زیـبا

بســازد لانه ، ســـارِ دل فریبا

طنین بانگ کبکان ثنـاخـــوان

ز سوی کوه ، اندر ذکر سبحان

وزان باد مسیحایی بـه صــحرا

ز انفاسش زمین ، حیّ و مُطَرّا

دوباره ، در مســــیر بــاغ لوبیا

بسی پروانه ها ، رقصان و پویا

دوبـــاره ، از دم ِبـاد وزنـــده

تمــام باغ و صحرا گشته زنده

دوباره ، کفشدوزک های زیبا

فــــرازِ غنچه هایِ همچو دیبا
.

سنگِ زمانه بشکست ، بال و پَر و دو پایم

از این جهت که باشد ، مجــروح و بینوایم

آوخ که دانه ای هم ، نی خوردم از کسی ، لیک

با سـنگ های غـفلت ، بشکسته بال هایم

نی اَرزَنی نه گــندم ، حاشا ز دست مردم

ریزان به سمت و سویم ، از بهر اشتهایم

کس دانه ای نــدادم ، نی کــــرد اعتمادم

نه کس نمود شادم ،  نی کرده کس صدایم 

نی کس نمــــود یادم ، در غُـــربتی دمادم 

نه کس پناه دادم ، در صیف و در شــتایم 

من مرغ آسمان ها ، بودم ز بی نشان ها

حـــالا نکن نگـــاهم ، دلگیر و مبتـــلایم

من کفتری سبکبال ، آن روزها چه خوشحال

بنموده نغز و ســـیّال ، در آسمان رهـــایم

با کفتران همسال ، هر روز و ماه و هر سال 

از پیش و گـــه  بدنبال ، بودی سپهر جایم

یـــادم  که گاه گاهــــی ، می یافتم رهایی

از چنگ باشـــه هایی ، با خیل دوستهایم

گاهی ز چنگ شاهین ، وز دامهای رنگین

در کوی و بام و پرچین ،  از جمله دامهایم

خونین گهی دو بالم ، نی روز و ماه و سالم 

نی راحــتی مجـــالم ،  نـــه لانه ای بــرایم

الا یـا ایّـها السّــــاقـی ، تـو پُــر کُــن ایـن تهی جامم

میان دفـــــــترِ عشــقت ، نـــویـس از بیـــدلان نامم

نگاهم کن تو ای ماهم ، که چون من طفل این راهم

بده یک شعله از عشقت ، که چون نا پخته و خامم

ای خـــــدای پـاک و بی انبــاز من

ای تو ، دانــایِ نهــــان و راز من

ای زمیـن گســترده بــا دســتان تو

مهر و مه ، چرخــنده با فرمان تو

ابر و باد و ماه و خورشید و فَلَک

جُمله سربازان ِتو ، همچون مَلَک

باز رسَــد ، موسم عید غدیر

بارقــه ی لطف خــدای قدیر

موســــم اَکمَلتُ لَکُـم دینـکم

بـارش بـاران ولایِ امیــــر

بـــر شعشه ی جمـــــال احمـد صـلوات

بــر خـــــــاتم انبیــاء ، محمِّــد صـلوات

بر حا و دو میم و دال ، با عشق و صفا

بر معجـــــزه ی رســول امجد صلوات

گــه گاه به دسـته های ماهی

اندر دل برکــه کن ، نگاهی

بنگر که چه شادمانه هر سو

شـــادنــد  بـه روزیِ الـهی

آمـــــده ام ، دست به دامان تو

از ره ِدوری ،  به خراسان تو

آمــده ام ، تا که رضــایم کنی

معرفت و عشــق عطایم کنی

ای شه خــــوبان تو پناهم بده

در صف عشّاقِ تو راهم بده

ای حَــرمَت ، مهبط افلاکیان

معرج و مأوای ِ همه خاکیان

مخزن لطف و کَرَم و معرفت 

منبع هر خوبی و زیبا صفت

ای حرمت درگه و دارالشـفا 

بر همه امراض عیان و خفا

ای حرمت ، منزل کرّوبیان

نور خدا در همه جایش عیان

آهــــویِ این دار سپنجی منم

در طلب ضامن و منجی منم

آمــده ام ، تا که نجـــاتم دهی

وز کَــرَمَت ، آب حیاتم دهی

آمـــده ام دست کشی بر سَرَم

دل بدهم نزد تو ، عشقت بَرَم

آمده ام ، نــزد تو ، ای آفتاب !

آن و دمی بر دلِ ســردم بتاب

مژده ی پائیز از ، خش خش برگ چنار

هم ز لب سُـرخ و هم ، خنده ی نغز انار

گاه کلاغـان دِه ، یکسره در قـیل و قـال

گاه نســیمی وزد ، از طــرفِ جــــویبار

ســال ها ، آهنگ رفتن داشتی

رفتی و تنهـایمـان بگــــذاشتی

مرغ جانت ، سالها محبوس تن

تن شدی فرسوده ، جان برداشتی

باغبـــانا ! رفتی و در قلب مـا

 صد نهال خاطــره ، را کاشتی 

خنده رو بودی تو از صبح ازل

 با غروبت ، گریه  مان واداشتی 

در دل منظـومه ی شمسی مِهـر

زهـــــره بودی ، بر مدار آشتی

فرّخ از هجران و کوچت دل غمین

گر چه تــو ، شوق پریدن داشتی

دیگر نمی آید ،  ز تو حرف و صــدایی

آوخ چه سنگین است این هجر و جدایی

ای زهــــره ی تابنده ی شبهای غربت !

بی تو چه دلگیرست شب هـای دُجـایی

جای تو خالی بوده انــدر مرغـــزاران

ای غنچه ی گلچین دســتان خــــدایی !

نی باورم بس زود ، سوی ملک برزخ

پرواز کردی ، همچو مـرغــان هوایی

گفتی مــرا آرامگــه ، در نــزد بابا

ســازید ، تا باشد انیس و غمزدایی

امشب دلم افتاده ، مزد سالها صبر

تو ، میهمان اُخت مصباح الهُدایی

یاد آیدم ، آن سال های دور و زیبا

بودی تو خنده بر لب هر صبح و مسایی

اما کنون ای زهره ی تابان و فرخ !

دیگـر نمی بینم ز تـــو نــور و ســنایی

بانگ و آوای تو ، دیوانـه کند باز مـرا

کُنَدَم بیدل و دیوانه ی بی چون و چـرا

جیرجیرک ! ز کجا آمده این سـوزِ نوا؟

که بَـرَد روح مرا ، فـــوق جهان گـذرا

ز کجا آمده ات ، ایـن همه تـاثیر صـدا

که چو جبریل امین آمده ای سوی حرا

فرخ من ! شاعر پروانه ها !

شاعر بستان پُر از لانه ها !

شاعر کبکان دل کوهسار !

شاعر سمفـونیِ باد بهـــار !

همسفر قاصدکِ مَرغزار!

همقدم چشمه ی پای چنار!

شاعر آوای خوش زنجره !

شاعر چشمان دل پنجــره !

دفـــتر تو مهبط پروانه ها

دفــــتر تو معدن دُردانه ها

دفتر تو باغچه ی پر ز گل

دفتر تو میکده‌ی پر ز مُل

دفــتر تو شعشعه ی آفتاب

دفــتر تو گستره ی ماهتاب

دفتر تو خــــرمن پر سُنبله

دفتر تو چشمه ی پر غُلغُله

دفتر تو بویِ ریاحین دشت

قصّه یِ عمری که شدی سرگذشت

دفتر تو هندســــه ی رازها

دفتر تو قصّـــــه ی پروازها

دفـــتر تو همـــــــره آن قافله

دورنمـــــایِ سفــــــرِ چلچله

ذکرِ چکاوک ز دل مَـــرغزار

زمزمه‌ی قمری و بانگ هزار

کودک شعـــــر تو پر از آرزو

مطلع و دیباچـــــه ی آن یاد او

کودک شعــــر تو به دنبال نور

گاه دل باغچـــه ، گه کوه طور

گاه کـُـنَد ، بــازیِ بـــا واژه ها

گاه کند ، ســَــــیر به لامنتـــها

گلشن شــــعر تو پر از عندلیب

جمله به لب ذکر و ثنای حبیب

تاج کـــرامت به سر هـدهدش

عـــارف راه و نظــــر ایزدش

دفتر تو ، برگ درخـــتان سبز

دفتر تو ، نغمه ی مرغان نغز

دفتر تو ، قصّه ی کبکان کوه

دشتِ پُراز نسترن و با شکوه

کاشکی ، زودتر زیارت کردمَت

ای عـــزیز من ! نبینم من غمت

سیّـد ،  ای اولاد پــاک فاطمـــه !

مهدی من ! چون سپهری جویمت

تــو ، گلی از بوســــتان احمدی

شـــاد می گردم ، زمانی بویمت

تــــــو زلالی ،  مثل آب و آینه

افتخــــارم بــوده هستم خادمت

می شود روشن دل تاریک من

ماه زیبا  ! هــــر زمانی بینمت

همچو خورشیدی پر از گرما و نور

از خــــدایم  ، تندرستی خواهمت

عصـــرهای جمعه من شرمنده ات

بهر هر لطفی ،  سپاسی گـــویمت

گشـــــــته غافلگیر ، از سیّد علی

فــرّخ از آن شربت چون زمزمت

همســـفر بــا قاصــدک ها ، همـــنوا با زنجــره

ســـوی باغ ِمهــربانی ، می گشــایم پنجـــــــره

باغ سبز و نغــــزِ پُر گل، پُر ز بانگ ناب بلبل

هم نوای نغز قُمری ، هم صفیر سار و صُلصُل

با نــوای جیرجیرک ،  هر شبی

می سَزَد جاری شود از هر لبی

ذکــــرِ تســبیحِ خـــداوند ِجمـیل

ذکـــــرِ آن پروردگارِ بی بـدیـل

       حیاط خانه‌ی تان ، چون بهشته

     تو با سیدعلی ، هم چون فرشته

     به رنگ زرد و سبز ، دیوارهایش 

     کنارش  انبه ، گل ها زیر پایش

     به زیر سایه اش ،  روئیده انجیر

     کند شادت ، اگر باشی چو دلگیر

     به تابستان میـــان شاخ و برگش

    کنند گنجشک ها ، بازی و نرمش

    گهی سنجاقک و پروانه ، زنبور

    شوند مهمان آن گلهای چون نور

     به شب ها ، آسمانش پر ستاره

    شبی بنشین و سویش کن نظاره

     به انباری آن ، هم جای بازی

     کمـــان و دیــــده بانیِ مجازی

     یکی سنگر که زیبا بوده بامش

     به ریحـــانه نبی هم بوده نامش

    دهد زحمت شما را ،  گاه فــرّخ

    عرق ریزان شود هرلحظه از رُخ

بال ِسنجاقک مــــرا زیبا ترین تصویر توست

پهنه ی بال و پرش ، گویا ترین تفسیر توست

رقص و پروازش میان کوه و صحرا و دمن

مرمرا پروردگارا ، حُــسن عالمگیر تـوست

بال پروانه مــــرا ، باز کند دیوانه

برَدَم باز به صحرا ، زدلِ کاشانه
 

خـــداوندا  ! تـویی پـروردگارم

تــویی آرامــش ایــن قلب زارم

کنون دورند از من جُمله مردم

دلم گرم است هستی در کنارم

دوبــاره فصــل پاییز آمــد از راه

دوباره رقـص برگان گاه و بیگاه

کلاغان ، میهمـــان گـــــردکـانند

گهی بــر شـــاخه ها آواز خوانند

گهی از خش خش برگ درختان

شود غـــوغایی اندر کلّ بوستان

الا ای زهره ی شبهای تارم !

هنـوزم گـــوئیا هستی کنارم

هنـــوزم انعکاس خنده هایت

بُوَد جاری به هر لیل و نهارم

هنوزم رنج های درد جــانکاه

نموده گاه گاهی ، بی قـــرارم

نمی آید مـــرا ، باور که رفتی

هر آن گاهی که عازم بر مزارم

شــدی آســـوده از این رنج آباد

اگر چـــه من ترا چشم انتظارم

فراق و هجر تو دشوار و جانسوز

ولی جز صبر ، من راهی ندارم

 تسلّای دل من ، شعــر فـــــــرّخ

کشد تصویر ، گه این حال زارم
 

نگاهت ، همــــچو دریائی بُوَد ژرف

دلت از حیث پاکــی همــــچنان برف

بُـــوَد ، صــندوق قلبت جــــای قــرآن

نخواندی گرهنوز از نحو و از صرف

متین و با وقـــار و خـــوش دل و نغز

سخی، فـــرّخ ،تویی آقا به یک حرف

چو فــــــرّخ دید ، در تو این خصایل

یقیناً ،  مـــر تـــو را ، بالا بُوَد ظرف

ز صمــغ آبــاد رفتیم ســــوی بالا

بـه ســـــوی طالقان آن شهر والا

گذشـتیم از میان کـــوه و صحرا

دریــغ از قطــــره ای آب گوارا

بـرفتــیم و بـرفتـــیم و بــرفتـــیم

ز کوه و صخره‌ها تک تک گذشتیم

چـــو ســـدّ طالقان گشتی هـــویدا

ز حُسنش من شدم مبهوت و شیدا

با قاصدک ها ، تا خدا پر می گشایم

تا کعبه ی پروانه ها ، پر می گشایم

تا آهــــوان چشمه ی آن سوی جنگل

تا دشت سرخ لاله ها ، پر می گشایم

تـا مــــرغــــزار پـر ز گــل های بنفـشه

تا کبک های خوش نوا ، پر می گشایم

با باد صحرا همسفر، گاهی چو شاهین

هم ارتفـــاع بــاز ها ، پر می گشــــایم

گاهی سفیر یک سلام شاپرک ها

تا درّه ی گلپونه ها ، پر می گشایم

گاهی نشینم بر فــراز تاج پوپک

گاهی ورای ِصخره‌ها ، پر می گشایم

گاهی فراز خوشه های نغز گندم

گاهی به جان خوشه ها، پر می گشایم

گاهی به شوق دیدن یک جوجه قمری

تا سقف سبز لانه ها ، پر می گشایم

گاهی برای جستجوی خانه ی دوست

از گنبد و گلدسته ها ، پر می گشایم

گاهی برای یک سلام دشت لاله

تا آســـمان ژاله ها ، پــر می گشایم

گاهی هوایِ تک درخت نغز صحرا

از کوه و دشت و درّه ها ، پر می گشایم
 

موسم جولان گرگان ، برّه بودن اشتباه

در کنار خوان خوبان ، غرّه بودن اشتباه

در زمان سیل و طوفان، خاصّه در فصل بهار

در مسیل سیل غرّان ، درّه بودن اشتباه

شاخساری گر ز باغی آید اندر خانه ات

ترشرویی و ملامت ، ارّه بودن اشتباه

گر چه ذرّه سمبل نغز سبکباری ، خضوع

آن ِ بـاد ِ ناموافــق ، ذرّه بـودن اشتباه

گر به یاری خدا ، گردد کسی را چرخ دهر

گویدت فــرّخ، که سـدّ پرّه بودن اشتباه

از مشرقِ دل ، نور تو از روز ازل

بنموده عیان مطلع و شـه بیت غـزل

شعری که بُوَد مطلع آن واژه ی ِعشق

عشـــقی که همیشه مسـتدام و لـم یـزل

پروانه ترین بهار ، تقدیم تو باد

پر سار ترین چنار ، تقدیم تو باد

در فصل بهار و موسم فجر و سحر

گلبانگ خوش هَزار ، تقدیم تو باد

هنگامه ی تیر ماه و گرمای تموز

باد خوش سایه سار ، تقدیم تو باد

پائیـــز و زمان خنده ی بـاغ انـار

دردانه ترین انار ، تقـــدیم تو باد

هنگام شتاء ، زمان رقصیدن برف

گــرمی نگاه یــار ، تقــدیم تـو باد

ایـّام و تمام ســال و ماهت فـــرّخ

خشنودی کردگار ، تقـــدیم تو باد